Cześć, mam na imię Patrycja. Pamiętam moje pierwsze zajęcia jogi, jakby to było wczoraj. Poszłam z ciekawości, ale głównie dlatego, że koleżanka szukała towarzystwa. Sama nie byłam do końca przekonana. Moje ciało było napięte, głowa pełna myśli, a ja raczej sceptyczna niż otwarta. Ale coś mnie poruszyło. Coś wewnętrznego. Choć początkowo pełna oporu – wracałam. Z biegiem czasu joga zaczęła zajmować coraz więcej przestrzeni w moim życiu. Już nie tylko mata w studio, ale też w domowym zaciszu. Praktyka stała się dla mnie kotwicą, sposobem na spotkanie z sobą samą. Zaczęłam zauważać, jak moje ciało się zmienia, jak odpuszcza, mięknie, jak uczy mnie cierpliwości i łagodności. Coś, co kiedyś wydawało się odległe – kontakt z ciałem – stało się czymś naturalnym. Zaczęłam słuchać i rozumieć, czego ono potrzebuje. A przez ciało – wracałam do siebie. To już szósty rok mojej praktyki. Przez ten czas joga prowadziła mnie przez różne stany, emocje, życiowe zmiany. Z każdym rokiem odkrywałam w niej coś nowego – nie tylko ruch, ale i spokój, zaufanie, uważność. Dziś z radością wchodzę na ścieżkę nauczycielki. Krok po kroku, bez pośpiechu – ale z ogromną wdzięcznością. Dzielę się yin jogą, bo wierzę w jej głębię. To praktyka, która pozwala naprawdę się zatrzymać. Wystarczy być. W yin jodze zanurzamy się w ciszy, dajemy czas ciału, żeby przemówiło. Czasem czytam Wam książki – słowa, które otwierają serce. Innym razem zostajemy w ciszy – bo ona też jest nauczycielką. A czasami kończymy sesję delikatnym automasażem twarzy kamieniem gua sha – żeby jeszcze bardziej osadzić się w sobie, ugruntować, poczuć przyjemność z bycia w ciele. Jeśli czujesz, że potrzebujesz spowolnić, odetchnąć, zmiękczyć napięcia – zapraszam Cię na matę. Bez oceniania, bez oczekiwań. Po prostu – w obecności.